Friday, January 3, 2014

*
ஞாபகங்களிலிருந்து நலிந்து 
மெல்லமாய் தேய்ந்து போகிறேன் 
இன்னொருவன் என்கிற நான்

அலைமோதுமொரு பனிச் சாரலை
வெண்பனி போர்த்திக்கிடக்குமிந்த
யாருமற்ற வெளியிலிருந்தபடி
கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

தென்றலுடன் சேர்ந்தாடும் மனதை
தேநீர்க்குவளை ஒன்றில்
நேற்றிரவே ஊற்றி வைத்திருந்தேன்
அதன் வெபபமின்னும் ஆறாமலிருக்கிறது

சாம்பல் நிறமுடைய ஒரு அதிகாலையின்
விடைபெறுதலுக்கு முன்
யாரேனும் அதை பருக நேர்ந்தால் நன்று

விரல்கள் மெல்லமாய் உருவாக்கிவைத்ததிந்த
சிறு தடாகத்தில் சிரித்துக்கொண்டிருந்த  முழுநிலவு
மேகப்போர்வையை இழுத்து மூடிப் படுத்துக்கொள்கிறது

காட்சியின் பிரம்மிப்பிலுடைந்து கொண்டிருந்தது
இரவிற்கும் எனக்குமான இடைவெளி

சற்றும் காயப்படாமலிருக்கட்டுமிந்த இருள்...
***
கலாசுரன்

No comments:

Post a Comment