Friday, January 3, 2014

தகித்துக்கொண்டிருந்தது பகல்

மண்ணில் விழுந்து 
தகித்துக்கொண்டிருந்தது 
பகலின் கோரப்பார்வை 

எட்டி நடக்க எத்தனிக்கும் கால்கள் 
சுட்டெரிக்கும் 
கனல் மணல்ப் பரப்பில்  
கரை தேடி மடியட்டும் 

பிடிமானங்களை நசுக்கி 
நச்சரிக்கத் தொடங்கியது 
காலத்தின் கருவறையில் 
அமிலத்தை ஊற்றும்  
பொறுமையின் சிறிதான மரணம் 

நதியொன்றோ
நிழல் மரமொப்ன்றோ 
லட்சிய்யத்தின் எல்லையாகத் 
தொடர்கிறதிந்த
பாலைவனப் பரவசங்கள்..
***
கலாசுரன் 

No comments:

Post a Comment