Thursday, December 18, 2014

உன்னுடனான ஒவ்வொரு சூழலிலும்..

*
உனது எதிர்பார்ப்பின்
கனவுகளை உடைப்பதாக
இருக்கக்கூடும்
சில போழுதுகளிலான
அவள் பேச்சு

தொடக்கம் எதுவாகவும் இருக்க
அனுமதிக்கிறாள்

அவை
புலன்களுக்கான உணவு
மற்றும்
சில யதார்த்தங்கள்

அச்சூழல்களின் அழகை
சிறிதளவு சொல்வதில்கூட
புறக்கணிக்கப் படுவதுண்டு
உனக்கான சுதந்திரம்

யோசனைகளின்
எல்லையில்
ஒரு புள்ளியாய் நின்றபடி
மௌனமாய்ச் சொல்கிறாள்

உன்னுடனான
ஒவ்வொரு சூழலிலும்
கொடூரமான
ஒரு அபத்தம்
ஒளிந்திருப்பதை
அவள் காண்கிறாள் என்பதாக..
 *

கலாசுரன்

பெயரற்ற அந்தகாரம் ..

*
சாய்வு நார்க்காலிகளிலான
தொடக்கப் பெடுமூச்சுகளில்

முழங்கும் தேவாலையத்தின்
மனியோசைகளில்

ஒட்டுமொத்த விரக்தியின்
அங்கலாய்புகளில்

முரட்டுத்தனமான
உங்கள் பொறாமைகளில்

ஒருவரை
சாத்தானின் முத்திரை குத்தி
அந்தகாரத்திற்குள்
தள்ளியிருப்பீர்கள்

பிறகு..

அந்த அந்தகாரத்தினுள்ளிருந்து
அழுகையும்
பற்கடிப்பும் கேட்பதாக
இன்னொருவரிடம் சொல்லிவிட்டு

மிகவும் சப்தமாகச் 
சிரித்துக் கொள்கிறீர்கள் 
ஒரு கொடிய 
சாத்தானைப் போல..
*
***
கலாசுரன்

வாழ்கையின் அணையா தீ..

*
கண் முன் நின்ற 
கனவுகளை
வாழ்கையின் 
அணையாத் தீயிலிட்டு 
எரிக்கிறேன் 

உருகும் 
மெழுகென 
வழிகிறது
புது உருவகங்களின்
நிழல்கள்

எதுவும்
புரிந்துகொள்ள
முயலாத கண்களை
அணிந்து கொள்கிறேன்

நாகரீகங்களை
இப்படித்தான்
படைக்க வேண்டுமென்று
ஒரு உள்மனத்துடிப்பு
இருந்தபோதும்

கெக்கலிக்கும்
மனதின்
மரணப்படிமங்களை

மௌனம் பரவிய
உறக்கத்தின்
அந்தகாரத்தில் இருந்துகொண்டு

வாழ்க்கையின்
அணையாத் தீயிலிட்டு
எரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

ஒரு
அகோர சூனியக்காரனின்
தோரணையோடு..

*
***


நிழல்வானம் ..

*
நிழல்களே
நீங்கள் 
உருவங்களின் பின்னால் 
ஒளிந்து கொள்ளாதீர்கள் 

அவர்களை விட்டு 
விலகிச் செல்லுங்கள்

வானம் நிரம்ப
சுதந்திரமாக..

பிரகாசமாக 
சிரித்துக்கொள்ளுங்கள் 
மிக சூட்சுமமாக ..
*
***
கலாசுரன்.

எழுத்து..!

*
நீரூற்றி வளர்க 

துளிர் விடு 

பூத்துக்குலுங்கு 

உதிர்ந்து விழு 

கனி ஏந்து

விதை போடு 

அதை நடு

கவிதை எழுது 

நீரூற்றாதிரு 

துளிர் ஒடி 

கவிதை எழுது..
*
***
கலாசுரன்..


விருப்பத்தின் சாத்தியப் பாடுகள்

*
விருப்பத்தோடு  
பார்க்கவரும் 
ஒவ்வொருவரின் பின்னாலும் 

நிழல் போல
அணிவகுத்து நிற்கிறது 
அவர்களது 
விருப்பங்கள் 

அவ்விருப்பங்கள்  
ஒவ்வொன்றிற்கும் இணங்க 
எண்ணற்ற வேண்டுதல்கள் 
விளையாட்டுப் பொருட்களென
கண்முன் 
அடுக்கப்படுகின்றன 

சுற்றும் 
பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் 
சிந்தனையின் 
சுவர்களற்ற 
சாளரக் கதவுகள் 

மார்பில் 
கைவைத்து 
உருக்கமாகப் 
பிரார்த்தனை 
செய்யத் தொடங்கின..

அழகின் 
சாத்தியப் பாடுகளை 
சித்தரிக்கும் 
மனது 

அவ்விளையாட்டுப் பொருட்களை 
துன்புறுத்தும் 
ஒரு 
இயல்பற்ற 
குழந்தையைப் போல 
சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறது.. 

*
***
கலாசுரன் 


பிற்பகல் திருட்டு

*
இச்சிறிய 
பிற்பகலை 
எங்கிருந்து 
திருடிவந்தாய் 

எனக்கும் 
தேவைப்படுகிறது 
உன்னிடமிருக்கும் 
வெயிலற்ற பிர்ப்பகல் போன்ற ஓன்று 

இப்பொழுது 
என்னிடமிருப்பது 
கனவுகளற்ற 
ஒரே ஒரு 
பின்னிரவு மட்டும் தான்

சுவரங்களின் படுக்கை 
நசுங்குகின்றது  
*
***
கலாசுரன்


அவனாக நின்ற அது ..

*
நாளடைவில் 
அது 
அவனுக்குத் 
தெரியவந்தது 

அனைவரும் 
அதை 
தெரிந்துகொள்ள 
ஆசைப்பட்டனர்

அதைப் போன்று 
அவனும் 
எவருக்கும் 
புரியாத ஒன்றாக 
பரிணமித்தான்

எவருக்கும் 
தெரிந்துகொள்ள முடியாததாய் 
அனைவருக்கும் முன்

அவனாக நின்றது 
அது..
*
***
கலாசுரன் 

நினைவுகளில் நனைந்திருக்கும்..

*
நீ 
ஊட்டிய 
நிலாச்சோறும் 
முலைப்பாலும் 
வெண்மை நிறைந்ததாக 
இருந்தன 
உன் மனம்போல 

கண்ணே 
எனக்கொஞ்சும் 
உனக்கு 
கண்கள் நான்கெனக் 
குழந்தைகள் 

உயிர் தந்த 
தகப்பனின் 
தொடையில் 
தலை சாய்க்கும்போதேல்லாம் 
வீரம் தளும்பும் 
தர்ம்மத்தின் கதைகள் 
ஆயிரம் மலர்வதுண்டு..

அவைகளில் 
தூக்கத்தில் விழுந்து 
வால் வெட்டப்பட்ட 
மனிதக் கதைகள் 
ஏராளம் 

சோம்பலில் 
எதையோ நினைத்து 
இருவரும் 
நிரந்தரமாகத் 
தூங்கிவிட்டீர்களே.. 

இனி 
கனவுகள் எங்களுக்குப் 
பாலூட்டும் 
வாழ்க்கை தன்
கதைகள் சொல்லும்

காற்றைப் பருகியவாறு 
ஒரு உருளை 
நிலாச் சோறுக்காக 
வாய் திறந்து 
எங்களை நாங்களே 
ஏமாற்றிக்கொள்வோம்..

கதைகளின் 
வெட்டப்பட்ட 
வால் நுனிகளை 
தனிமையிலான 
சிந்தனைகளில் 
தேடிக்கொண்டிருப்போம் 

தருணங்கள் 
அனைத்தும் 
உங்கள் 
நினைவுகளில் 
நனைந்திருக்கும்..
*
**
கலாசுரன் 

நதியென ஒழுகும் குருதி ..

*
கைப்பிடி 
அலறி அழுதது 

மிளிரும் 
கூர் முனை நெடுக 
வியர்வை 

வேகமாய் வீசி 
கல்லாய்ப் போனது 
கோடரியின் தனிமை 

காலிலிருந்து 
நதியென 
ஒழுகும் 
மரக் குருதி ..
*
***
கலாசுரன் 

சுடலை ராத்திரியில்

*
பிணமெரியும் சுடுகாட்டின் 
தீயில் குளிர்காய்வது 
சிந்தனைகளுக்கும் 
சுடலை நெடுகக் காட்டுத்தனமாய் 
ஓடிக்கொண்டிருக்கும் 
வாலில் தீப்பிடித்த குட்டிப் பிசாசுக்களுடன் 
நிதானமாகப் பேசுவது 
மனதிற்கும் பிடிக்கிறது 
தேவைகளற்று இந்த ராத்திரியில் 
மந்திரங்கள் நச்சரித்துக்கொண்டிருக்கின்றன...
*
***
கலாசுரன் 

நிழலற்றதொரு சூரியன்..

*
கட்டிலின் ஓரங்களில் 
சிதறிக் கிடக்கிறது 
கனவுகளின் எச்சம் 
காலூன்ற மறுக்குமென்
விடியலை நான்காய் மடித்து 
சட்டைப் பையில் பத்திரப்படுத்துகிறேன் 

சாலையோரச் சாக்கடையில்
விழுந்து கிடக்கிறது 
நிழலற்றதொரு சூரியன்..
*
***
கலாசுரன் 

சவம்

*
பனியென உறைந்து கிடக்கும் என்னை 
ஒரு மரத்தை கொலைசெய்துருவாக்கிய 
பெட்டியினுள் வைத்ததுடன் புதைக்கவோ 
இல்லையேல் இன்னொரு மரத்தை
கொலைசெய்துன் முற்றத்திலடுக்கி 
அதன் மேல் படுக்கவைத்தென்னை
நெருப்புக்கு உணவாக்கவோ தீட்டப்ப்படுமுன்
திட்டங்களை அறிகிறேன் 
என்னுயிர் பேதலித்தலைந்துன் 
பாதையில் தடியெனக்  கிடக்கிறது,
சவம்
*
***
கலாசுரன் 

உலக மொழி

*
ஒரு தனி மரத்தடியில் 
வெகு நேரமாக விளையாடுகிறேன் 
சருகுகளைக் கோர்த்து 
புது வடிவங்களுக்கு உரு கொடுக்கிறேன்  
அம்மரத்தை கைகளால் அணைத்தபடி 
சுற்றி வருகிறேன் 

தரையில் படுத்தபடி 
கனவுக்குள் புகுந்து 
நிலவை ஒரு பந்தெனத் தட்டுகிறேன் 
அழுமந்த நிலவிடம் 
சத்தம் போடாதே என்ற வாறு 
கையால் உதட்டை மறைத்துக் காட்டுகிறேன் 

கண் கூச விடிந்த சூரியனிடம் 
பேசவே மாட்டேன் என்பது போல் 
திரும்பி நிற்கிறேன் 
முன் நிற்குமென் நிழலை 
ஆட்காட்டி விரலை அசைத்தபடி 
மௌனமாகக் கடிந்து கொள்கிறேன் 

சட்டென 
என் நிழலெழுந்து
என்னைச் சுற்றி
பறக்கிறது

இனி
கனவுகளைக் கொஞ்சுமென்
மௌனங்களனைத்தும் 
பல்லாயிரம் துகள்களாக
சிதறிவிட நேரலாம் ..

*
*** 
கலாசுரன்


*
உடலில் ஓடும் நதிகளை
ஒவ்வொன்றாக நசுக்கி 
மனக்கடலினடியில்
எறிந்துகொண்டிருக்கிறான்

தாயொருத்தி ஆறுதலுக்கு நீட்டிய 
பிச்சைப் பாத்திரத்தை 
உடைத்தெறிய புதுவிதமானதொரு 
முகபாவத்தை அணிந்தபடி 
விழியோங்கி நிற்கிறான் 

தாயவளுக்கு நிம்மதி 
படைப்பு மிகவும் 
விசித்திரமானதாக இருக்கிறது 

அவள் தன்னிலிருந்து 
தன் உடலைப் பிடுங்கி 
குவித்துப்போட்டு எரிக்கத் தொடங்கினாள்
*
***
கலாசுரன் 
*
மன்னித்துத்தான் ஆகவேண்டியிருக்கிறது 
எனதிந்த மனதின் சிந்தனைகளை 
அவை தற்செயலானவை என்பதற்கேற்ப 
ஆதாரங்களை வரிசைப்படுத்துகிறேன் 

எனக்கு நானே அமைத்துக்கொள்ளும் 
சட்டதிட்டங்களைக் கூட 
என் மனத்தால் எளிதில் மீறமுடிகிறது

உள்ளுக்குள் பட்டறையிட்டிருக்குமொரு 
சாத்தானை அடிக்கடி பின்னிரவின் கனவுகள் 
எட்டிப்பார்ப்பதுண்டு 

அவன் முன்னால் வைத்திருக்கும் 
கனல் பிழம்பில் கட்டுண்டு கிடக்கும் 
என் நிழல் மீளப்போவதில்லை  

மன்னித்துத்தான் ஆகவேண்டியிருக்கிறது 
எனதிந்த மனதின் சிந்தனைகளை 
*
***
கலாசுரன் 

Friday, January 3, 2014

வார்த்தைகளின் அகோரம்

*
உன் பொருட்டு உன்னைக் காணுதல் போல 
கண்ணாடி பிம்பங்களை அணுகாதிருத்தல் போல 
இடைவிடாது நீ உன்னையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போல 
உனதிந்த குரலை ஓயாமல் நீ கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது போல 
வெளிவிட்ட பெருமூச்சை திரும்பவும் சுவாசித்தல் போல 
திருப்தி அளிக்காததாயிருக்கிறது 
எனக்காக நீ வைத்திருக்குமிந்த வார்த்தைகளின் அகோரம் 
*
***
கலாசுரன் 

பூனைகளின் வால்

*
அவன் வரையும் பூனைகளுக்கு 
பொருத்தப்பட்டிருந்ததெல்லாம் 
யானை வால்கள் தான் 

அதன் காரணத்தை கேட்டபடி 
நின்றுகொண்டிருந்த பார்வைகளை 
அவன் பொருட்படுத்துவதே இல்லை 

வழக்கம் போலவே 
அவன் இன்னொரு பூனையை வரைந்தான் 
அதன் வாலும் பூனை வாலாக இருந்தது 

அதை எவருமே கவனிக்கவில்லை 
*
***

தகித்துக்கொண்டிருந்தது பகல்

மண்ணில் விழுந்து 
தகித்துக்கொண்டிருந்தது 
பகலின் கோரப்பார்வை 

எட்டி நடக்க எத்தனிக்கும் கால்கள் 
சுட்டெரிக்கும் 
கனல் மணல்ப் பரப்பில்  
கரை தேடி மடியட்டும் 

பிடிமானங்களை நசுக்கி 
நச்சரிக்கத் தொடங்கியது 
காலத்தின் கருவறையில் 
அமிலத்தை ஊற்றும்  
பொறுமையின் சிறிதான மரணம் 

நதியொன்றோ
நிழல் மரமொப்ன்றோ 
லட்சிய்யத்தின் எல்லையாகத் 
தொடர்கிறதிந்த
பாலைவனப் பரவசங்கள்..
***
கலாசுரன் 
*
ஞாபகங்களிலிருந்து நலிந்து 
மெல்லமாய் தேய்ந்து போகிறேன் 
இன்னொருவன் என்கிற நான்

அலைமோதுமொரு பனிச் சாரலை
வெண்பனி போர்த்திக்கிடக்குமிந்த
யாருமற்ற வெளியிலிருந்தபடி
கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

தென்றலுடன் சேர்ந்தாடும் மனதை
தேநீர்க்குவளை ஒன்றில்
நேற்றிரவே ஊற்றி வைத்திருந்தேன்
அதன் வெபபமின்னும் ஆறாமலிருக்கிறது

சாம்பல் நிறமுடைய ஒரு அதிகாலையின்
விடைபெறுதலுக்கு முன்
யாரேனும் அதை பருக நேர்ந்தால் நன்று

விரல்கள் மெல்லமாய் உருவாக்கிவைத்ததிந்த
சிறு தடாகத்தில் சிரித்துக்கொண்டிருந்த  முழுநிலவு
மேகப்போர்வையை இழுத்து மூடிப் படுத்துக்கொள்கிறது

காட்சியின் பிரம்மிப்பிலுடைந்து கொண்டிருந்தது
இரவிற்கும் எனக்குமான இடைவெளி

சற்றும் காயப்படாமலிருக்கட்டுமிந்த இருள்...
***
கலாசுரன்

பொறுமையின் தொடுவானத்தை 
அனல் பறக்கும் வெயில் நாளொன்றின் முடிவை 
அர்த்தமற்றிருக்கும் சுதந்திரத்தின் மறுபரிசீலனையை 
ஆதிக்கசத்திகளின் வயோதிகத்தை 
வறுமையின் ஒட்டுமொத்த அழிவை 
ஒரு தனிமனிதனின் விடுதைலையை 
நெடிய காத்திருப்பொன்றின் எல்லையில்
எதிர்பார்த்திருக்குமொரு போராளியின் மனதை 
விடுகதைகளின் மரமெனச் சொல்லி 
வெட்டி சாய்த்தாய், 
விடைகள் உனக்கும் நன்கு தெரியும் 
பாகுபாடுகளில் இவ்வுலகம் வெடித்து சிதறட்டும் 
உனக்கென்ன வந்துவிடப்போகிறது ?

இராத்திரியின் சக்கரங்கள்

*
இன்று, இப்பொழுது, இங்கு
இயந்திரத்தின் மனசாட்சி ஒன்றை
ஒளியில் ஒட்டி
எனக்கு முன் வைத்தது
மின்னணுக்களின் அசுரப் பயணங்கள்

அதை
அழுது தீர்த்திராத இந்த இரவின் தனிமையிலிருந்தவாறு
என்னுடனே வந்து கொண்டிருக்கும்
இருளிற்கு பரிசளித்தபடி
யாத்திரைகள் நீடிக்கின்றன

வேகமாகச் சுழலும் இரு சக்கரங்களை
எனது கட்டுப்பாட்டில்
வைத்திருக்கிறேன்

பாதுகாவலற்ற
மனதின் இன்பத்தையும்
இனம் புரியாததொரு பயத்தையும்
இந்த இரவிற்கு வரமெனக் கொடுத்தது யார்..?

பார்வையற்றிருக்குமிந்த
கொடூர இராத்திரியின் சக்கரங்கள்
ஓய்வற்று சுழல்கின்றன ...
***
கலாசுரன்

மதுபானக் கோப்பை

*
ஒவ்வொரு மதுபானக் கோப்பையும்
பருகும் முன்
திடமானதொரு தீர்மானத்தை
நெற்றி நடுவில் வைக்கிறேன்
"இது தான் இந்த வாழ்கையின்
கடைசி மதுபானக் கோப்பை"

இது எத்தனை தீர்மானத்திற்குப்
பிறகானதென்று தெரியவில்லை

சரி
அதுவெல்லாம் இருக்கட்டும்
இது தான் உண்மையிலேயே
இந்த வாழ்கையின்
கடைசி மதுபானக் கோப்பை

இடது கையின்
இரு விரல்களுக்கிடையே
சிக்கியிருந்த சுருட்டு
வாய்விட்டுச் சிரிக்கத் தொடங்கியது...

புகை உருவில்
ஆத்துமங்கள் பல
கண்முன் நெளிகின்றன
***

கலாசுரன் 
*
பகல் முழுதும்
பலரது வாழ்க்கைகள்
ஏங்கி நின்றன

வந்தார்கள்
வாசிக்க மேலெழும் பார்வை
கைவிட்டுசெல்ல கீழ் நோக்கும்
அரைப்பார்வை

கைவிட்டபின்
கை நனைத்துச் செல்கிறார்கள்

இந்த உண்டியல்
இரவு வரும் சில தெரு நாய்க்களின்
பசியையாவது போக்கும்

"எச்சில் இல்லை
இங்கே போடவும்"

இனி வாசிக்க வேண்டாம்..
***

கலாசுரன்



*
அலையெனத் திரண்டேறும் 
கனல் கோபுரமொன்று 
உயர்ந்திடக் கண்டேனுனது 
விழிகளின்னோரமாய் 

மனதோரமாய் நட்டிருந்த 
எனதுயிரின்று சிவந்திட்டதொரு 
இலையுதிர் காலத்தின் 
தொடக்கமென்பதைப்போல்

வீண் முயற்சிதான் இதுவெனத் 
தெரிந்துமிப்போதும் 
சுமூகமானதொரு சந்திப்பை மெல்ல 
உன் முனனால் நகர்த்துகிறேன் 

துரோகம் தானுனது
கோபத்தின் காரணமெனத் 
தெரியுமென்பதாலுனக்களிக்க
காரணங்களேதுமென்னிடமில்லை

தவறவிட்ட சந்தர்ப்பங்களை 
திரும்பிப் பார்க்கும்போதுன் எதிர்பார்ப்பின்
கனவு மேடைகளை சிதைத்த 
தருனங்களென்னை கூர்ந்து பார்கின்றன 

நகைப்பேதும் சிதறாதிருக்குமிந்த
நொடிப்பொழுதுகளென்னை 
சப்தமற்றிருக்கச் செய்யுமொரு 
வாய்ப்பூட்டு மந்திரம் 

மழை நேராக் காலமொன்றில் 
புகுந்திருக்கும்போதெனக்கு
நிரந்தரமானது 
நிரந்தரமின்மை மட்டுமே  

நிகழுமெனில் 
உனது மனதோரமாய் 
எனதுயிரை பெயர்த்து நடு

மழை பெய்யட்டும் ..
***
கலாசுரன் 

விரல்கள்

*
எனது வலது தோள் பட்டையில்
கட்டைவிரலொன்று
முளைத்தது

முதலில் அது ஒரு
விரலெனபதை ஒத்துக்கொள்ள
மிகவும் சிரமப்பட்டேன்

பிறகு
அதிலிருக்கும் நகத்தை வைத்து
அது ஒரு விரல் தானென்று
நிர்ணயித்தேன்

பின்
அதன் தைவீகம்
என்னவென்று
தேட ஆரம்பித்தேன்

அது ஒரு சாதாரண விரலென்று
நினைத்து பார்க்க கூட
என்னால் முடியவில்லை

அசைவற்றிடுக்கும் அதை
அசைக்க பலமுறை முயற்சித்தேன்
அது அசைவற்றே இருந்தது

எனது சட்டையை
அது ஒரு புறமாய் இழுத்துக்கொண்டிருந்ததால்
அதை வெட்டி எறிய யோசனைகள் வளர்ந்தது

அது என்னுடையது என்பதால்
அந்த யோசனைகள்
கருகத் தொடங்கின

அது அப்படியே இருக்கட்டுமென்று
விட்டுவிட்டேன்
நாளடைவில் அதை நான் மறந்தேன்

இப்பொழுது எனது
இடது தொளில் ஆட்காட்டி விரலொன்று
முளைக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது...
***
கலாசுரன்

மிக்க மகிழ்ச்சி ஜெயசீலன்... உங்கள் கூர்ந்த அவதானிப்புக்கு... :)

அதை அதன் பிம்பங்கள் அறியாமல்

*
அது வரும்போது
அதை ஆரவாரத்துடன்
நாம் வரவேற்கிறோம்.

அது நம்
மூளைக்குள் சென்று எல்லாவற்றையும்
சீரழிக்கிறது.

அது
எந்த விதத்திலும்
அர்த்தமற்றிருந்தபோதும்
அதை நாம் அதீதமாய்
அரவணைத்துக் கொள்கிறோம்.

அதன் பற்கள்
நுனி கூர்ந்து வளைந்து
கொடூரமாக காட்சியளித்தபோதும்

முகத்தின் தசைகள் இழுபட
அதை
சாதாரணமான ஒன்றாக
நாம் அணிந்து கொள்கிறோம்.


அதன்
பிரதிபலிப்பை
மானுடத்தின் முக்கிய முத்திரையாக்குகிறோம்.
வேறொன்றிற்கும் அம்முத்திரை இல்லை என்கிறோம்.

இரவுபகல் பாராமல்
அதை நினைத்து அல்லது
சொல்லிக்கொண்டு
ஆனந்த பெருமிதம் கொள்கிறோம்..

அதன் சாட்டை நுனிகளால்
உயிரற்றதும் உயிர்கொண்டதும்
கிழிக்கப்படுவதை தடுக்க முற்படாதிருக்கிறோம்...

அதை
மிகச் சாதாரணமாக
நகைச்சுவை என்றழைக்கிறோம்...

*

கலாசுரன்...


ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை

*


இக்கடந்த காலத்திற்கும்
மிதந்து வந்த அனுபவங்களுக்கும்
பதுங்கியிருந்த கனவுகளுக்கும்
இன்னும் எழுதப்படாத கவிதைகளுக்கும்
மிச்சம் வைத்துச் சென்ற ஆசைகளுக்கும்
பரிசீலனை செய்யப்படாத வாக்குவாதங்களுக்கும்


ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை


அதிர்ந்து கொண்டிருக்கும் மௌனங்களுக்கும்
மரணித்துப்போன ஞாபகங்களுக்கும்
இதுவரை பிறந்திராத சிந்தனைகளுக்கும்
பசுமையிழந்த ரசனைகளுக்கும்
பாரபட்ச மற்ற மரணங்களுக்கும்

எதுவும் சொல்வதற்கில்லை

கனவுக்குள் சுழலும் விழிகளுக்கும்
தகர்ந்து போன மனக் கோட்டைகளுக்கும்
நாளை விடிவதால் உதிக்கவிருக்கும் கதிரவனுக்கும்
பகல் நேரத்து நிலவிற்கும்

எதுவும் சொல்வதற்கில்லை

காரணங்களுக்கும்
காரணிகளுக்கும்
காத்திருப்புகளுக்கும்
ஆறிடாத காயங்களுக்கும்

ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை

விதிவிலக்கற்ற எதோ ஒன்றான எனக்கு
சொல்லவந்ததனைத்தும் புதைத்து வைக்க 
அதிர்வுகளற்றதொரு மௌனம் தேவைப்படுகிறது

இனி
ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை
***

கலாசுரன்


*
உலாவும் உயிரொன்று 
என்னருகில் வந்தது

அதன் இரு கைகளும் 
துண்டிக்கப் பட்டிருந்ததால் 
கண்களால் வணக்கமொன்றை 
எனக்களித்து நகைத்தது 

அதன் வருகையின் காரணங்களோ
அதன் துண்டிக்கப்பட்ட கைகளின் கதைகளோ 
எனக்கேதும் புரியவில்லை

இருந்துமெனது நகைப்பால் 
வரவேற்றமரச் செய்தேன் 

இருவரின் குரல்களும் நொறுங்க ஆரம்பித்தன

அதன் கடைக் கண்களில் மகாப் பிரளயமொன்று 
சலனமற்று பதுங்கியிருந்ததபோதும் 
எனது வினாக்களுக்கான பதிலலைகள் 
செவ்வனே மோதத்தொடங்கின

சூக்குமங்களாயிரம் தெரிந்ததோர்
ஞானியைப் போலிருந்ததந்த
உயிரின் நடவடிக்கைகள்

இடைப்பொழுதில் ஓய்வெனப்
பேச்சற்று நின்றதொரு
தருணத்தின் கதவை
ஓங்கியறைந்ததிந்த காலகட்டம்

எனது கைகள்
விரல் நுனிகளிலிருந்து
உதிரத்தொடங்கின ...
***
கலாசுரன் 


இரகசியம்

*
அன்றெனது மௌனத்தில்
பதுக்கிவைத்ததிந்த இரகசியம்

அதைப் பற்றி சொல்லும்போதே
அதன் பாதுகாப்பு உடைந்து உதிர்கிறது

அதென்னவென்று உங்களைப்போன்று
பலர் விசாரித்துக்கொண்டிருக்கின்ற்றனர்

அவ்விசாரனைகள் அதை
தொடர்ந்து ஒரு இரகசியமாக காப்பாற்றி வருகின்றன

ஒரு இரகசியத்தை காப்பாற்றுவது எப்படியென்று
அந்த இரகசியத்திற்கே தெரியாதபோது

அதற்க்கான சாட்சியங்களும்
அதை ஏளனம் செய்யக்கூடும்

சிலநேரம் உன்னைப் போன்று தான் நானுமென்று
அதென்னை அதட்டுவதுண்டு

அத்தருணங்களில்
விழாமல் நொறுங்குகிறது இரகசிய சாட்சியமொன்று

ஓசைகளற்ற உங்களது விழிகளின்
கேள்விகளுக்கான பதில்களுக்காக விழிமூடுகிறேன்

மூழ்கடிக்கப்பட்ட காகிதக் கப்பலைப் போன்று
ஈரம்பெற்றிருக்கிறதந்த இரகசியம்

ஓசைகளாலோ எழுத்துக்களாலோ
வெளிப்பெடுத்த முடிவதில்லை இவ்வகை இரகசியங்களை

எனது இரகசியத்தின் பட்டறையில்
அமர்திருக்கும் உங்களுக்கு

நான் சொல்ல நினைப்பதெல்லாம்
ஒரு இரகசியத்தை காப்பாற்றுவது எப்படி என்பதே
***
கலாசுரன்

  


எனது மனது


*
என் மனம்
என்னை 'நீ' என்றே அழைக்கிறது.

அது இன்னொரு நபராக என் முன் நிற்கிறது
அது சொல்வதை எனது நாவும் உச்சரிக்கிறது
அதன் கட்டளைகளுக்கு இணங்க
என் உடல் நடந்து கொள்கிறது .

சாக்கடையில் விழுந்தெழும்பிய
ஒரு வேதாளம் போல் என்னை அது 
முழுதும் அழுக்காக்குகிறது.

அதற்கு 'நான் யார்?' எனத் தெரியுமா என்பதைவிட
நான் யாரென எனக்கிப்போது நிச்சயமற்றிருக்கிறது.

அதை கண்டிக்கவும் கட்டுப்படுத்தவும்
அதனிடமே கேட்கவேண்டியிருக்கிறது.

அவ்வேதாளத்தை அரசாட்சி செய்யும் விதத்தில்
இன்னொரு வேதாளம் என்னிடம் இருந்திருக்க வேண்டும்.

அது எந்த சட்டங்களுக்கும் உட்படாமல் இருக்கிறது
எனவே
விதிகளுக்கும் அது கட்டுப்படுவதேயில்லை.

அது-
என்னை குழப்பமடையச் செய்கிறது
பயமுறுத்துகிறது
மயக்கத்திலாழ்த்துகிறது
கற்பித்து முட்டாளாக்குகிறது.

இன்னும்
எண்ணற்ற கோணங்களில்
அது-
தன்னைக்கொண்டு நிரப்புகிறது.

பின்-
அதண்ணை கருணையின்றி
'நீ' என்றழைக்கிறது.
 ***
கலாசுரன்

புனிதமான தூக்குமேடைகள்

*
இடது கண்ணிலிருந்து 
கனவொன்றைக் 
கிள்ளி எறிந்தேன் 

கன்னம் வழி 
கீழ் நோக்கி 
ஊர்கிறது 
இரண்டு சோகங்கள் 

தற்கொலை தான் 
முடிவென 

ஒன்றுசேரும் 
தாடையின் மத்தியில் 
தொங்குகிறது 
தூக்குமேடையோன்று 

அது 
எவ்வளவு 
புனிதமானதாக இருக்கிறது 

*
***
கலாசுரன்