Wednesday, May 1, 2013

கண்ணீர்

*
மனதில்
படிந்திருக்கிறது
நீ காற்றுக்களித்த
முத்தமொன்றின் ஈரம்

காற்று
நிலவைப்பார்த்து
அழுதுகொண்டிருந்தது .....

பூமியில்
ஒரு துளிக்
கண்ணீர் கூட விழவில்லை...!
***
கலாசுரன்...

மனிதத் தன்மையற்ற வார்த்தை

*
ஒவ்வொர
வார்த்தைகளையும் எழுதி
உங்கள் முன் காட்டும்போது

எவ்வளவு நிதானத்தோடு
அதை
ஏதாவது ஒன்றுடன்
உவமைப் படுத்துகிறீர்கள்

இயற்கை
உணர்வு
தத்துவம்
உலகம்
என ஏதாவது ஒன்றுடன்

'மனிதன்' என்று
எழுதும்போது மட்டும்


நீங்கள் ஏன்
இவ்வளவு கோபத்துடன்
'கையெழுத்து சிறிதும் நன்றாக இல்லை'
என்கிறீர்கள்?
***
கலாசுரன்


சப்தமாக கூவும்படி..

*
விடிந்துவிட்டது
துயிலெழாமல் இருக்கிறீர்கள்
எழு என்பதாக நான் கூவவேண்டும்  

எழுந்துவிட்டீர்கள்
சற்று அமைதியாக இருங்கள்
நான் சப்தமாகக் கூவவேண்டும்.

சப்தம் அனுமதியற்றிருக்கிறது
அர்த்தமற்ற ஓசைகளை நிறுத்துங்கள்
நான் அர்த்தமிக்கதாகக் கூவவேண்டும்.

காதுகள் உங்களுக்கு திறவாமல் இருக்கிறது
மூக்கையும் பொத்திக் கொள்ளுங்கள்
விசித்திரமாக நான் கூவவேண்டும்.

உங்கள் வாசல்கள் திறந்திருக்கின்றன
சாளரங்களையும் சாத்திவிடுங்கள்
நிர்வாணமாக நான் கூவவேண்டும்.

உங்கள் கரங்கள் கட்டப்படாமல் இருக்கின்றன
கால்களையும் அவிழ்த்து விடுங்கள்
தனிமையில் எனக்கு கூவவேண்டும்.

சற்று நேரம்
உண்மையற்றவர்களாக இருங்கள்
உண்மையிலேயே எனக்கு கூவவேண்டும்.

இப்போது
சிந்தனைகளில் புரண்டு எழுகிறீர்கள்
சற்று சிந்திக்காமல் இருங்கள்
வெற்றிடத்தில் எனக்கு கூவவேண்டும்.

முதலில்
உங்கள் மனதை
தயவு செய்து கூவாமல் இருக்கச் சொல்லுங்கள்.
நானும் கூவப்போவதில்லை
**
கலாசுரன்


ஒரு பொய்யான பெருமூச்சு.

*
ஒரு பொய்யான
பெருமூச்சை வழியனுப்பிவிட்டு
பயணிக்கிறோம்.

அப்பயணம்
எங்கே போகிறது என்றோ
எங்கு சென்றடையும் என்றோ
அறிந்துகொள்ள
முற்படாதிருக்கிறோம்.

அதீத கற்பனை ஒன்றின்
மரணத்துக்குப் பிறகு
அப்பெருமூச்சு
நம்மை நோக்கி
ஆவேசமாக வருகிறது.

எனது மந்திரங்களில்
தூங்கிக்கொண்டிருந்த நாய்க்குட்டிகள்
மண்ணில் புரண்டபடி
மார்பில் அடித்து அழுகின்றன.

அவற்றின் தாய்
நிலவைப் பார்த்து
சப்தமாகக் கூக்குரலிடுகிறது.

மிக அருகாமையில்
வந்துவிட்டது
அந்தப் பெருமூச்சு.

நடிக்கவேண்டியிருக்கிறது

தூங்குவதுபோன்று,
பயமே இல்லாதது போன்று,
சந்தோசமாக இருப்பது போன்று.

திரும்பிவரும்
ஒரு பொய்யான பெருமூச்சைப் பார்த்து
இன்னும் என்னவெல்லாமோ
செய்யவேண்டியிருக்கிறது...
***
கலாசுரன்