Thursday, December 27, 2012

சலனமின்மை


*
இணை பிரியாதிருந்தபடி
மழையென அழுது முடிந்ததிந்த இரவும் நானும்

இடைவிட்டுப் பார்த்திரா மௌனமது
இதழோரமாய் கசிந்துகொண்டிருந்தபோது
நானுமொரு இரவு மழையைப் போல்
முகம் துடைத்து
எழுகிறேன் இந்த காலை வேளையில்

வானச் சுவர்களுடைத்துப் பாயுமிந்த
சிந்தனைகளை கட்டுண்டு நில்லெனச் சொல்வதில்லை
எனதென பெருமைபாராட்டுமிந்த மனம்

வெற்றிடத்தில் சிதறி நிற்கும் காட்சிகளை
ஒன்றிணைக்க எத்தனிக்காதிருக்குமிந்த
கருவிழிகளின் சலனமின்மை
மகா நரகத்தின மந்திர வாயிலென்கிறேன்

விழிகளிலிருந்து கீழ்நோக்கி
சோகம் பாய்ந்து சென்றிருக்குமந்த
வடுக்களில் ஊர்ந்துகொண்டிருக்கிறது
சில மௌனித்த ஞாபகங்கள்

ஒருபோதும் நானந்த மயானங்களில்
செல்வதில்லை என்றபோதும்
மயானங்கள் என்னை நோக்கி வருகின்றன

எனது மரணம் மட்டும்
சற்று தள்ளி நின்று
விசித்திரமாய் நகைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்
***

கலாசுரன்







No comments:

Post a Comment