Tuesday, November 27, 2012

ரோமன் கத்தோலிக்கத் தெரு

 *
இதுவொரு
பங்குனி மாதத்தின் மத்திய இரவு
மொட்டை மாடியிலிருந்து பார்க்கும்போது
மௌனத்தின் பாரமேறி கிடந்திருந்தது
ரோமன் கத்தோலிக்கத் தெரு.
கண்ணிமைக்காமல் இருந்தது நிலவொளி.

மென்மையானதொரு மௌனத்தை
வருடத் தொடங்கின தென்னை மர ஓலைகள்.
கனம் மிகுந்த ஒரு  காகிதத்திலிருந்தபடி
புன்னகைக்கும் ரவிவர்மனைப் போன்றிருந்தது 
நிச்சயமாகச் சொல்லப்படவேண்டிய இந்த இரவு காலம்.
சாணக்கியனின் அர்த்த சாஸ்திரம்
உத்தரவாதமற்ற உரையாடலொன்றை
உற்றுப்பார்த்தபடி விழித்திருந்தது.
இனி வரவிருக்கும் மேகங்கள்
பகல் புரட்சிகளின் காய்ந்துபோன ரத்தத் துளிகளை
உவமைப்படுத்தும்படியிருக்கும்.
இக்கடந்த பகலில்
பாரபட்சமின்றி வீசப்பட்ட வசைச் சொற்களின் உராய்வால்
பற்றி எரிய ஆரம்பித்திருக்கிறது
ரோமன் கத்தோலிக்கத் தெரு.
பாரசீகம் சார்ந்ததொரு மணல் பரப்பில்
ஒட்டகமொன்றின் மேலேறிப் பயணிக்கும்
கழுதையைப் போன்றிருக்கிறது
எனதிந்த நிழல்.
தெருவோரம் வாதை கூடியிருக்கும் அந்த
நீர்மருது மரத்தின் கிளையில்
வானதூதனொருவன் அமர்ந்திருக்கிறான்.
உடலைப் பறிகொடுத்த பெண்ணொருத்தி
அதை தனது குடிசைக்குப் பின்னாலிருக்கும்
கிணற்றுக்குள் தேடுகிறாள்.
ரோமன் கத்தோலிக்கத் தெரு சாம்பலாகிவிட்டது.
தெரு நாய்கள், ராத்திரியின் குழந்தைகள்
நெடிய பாடலொன்றை பாடுகின்றன.
ரோமன் கத்தோலிக்கத் தெருவின்
எறிந்த எலும்புகளை வானதூதன்
எடுத்துச் செல்கிறான்.
எனது நிழல் களைப்புற்று
மண் சுவரொன்றில் சாய்ந்து உட்கார்ந்தது.
மேகம் விழுங்கிய நிலவு
விழிகளை மூடிக்கொண்டது.
ரோமன் கத்தோலிக்கத் தெரு
ஒன்றுமில்லாததாக ஒரு வெற்றிடமாக்கப்பட்டது.
அதை அங்குள்ளவர்கள்
அடுத்த நாள் தேடட்டும்.
எனது பாதத்தடியில் அதன் சாம்பல் ஒட்டியிருக்கிறது.
ஒருபோதும் அழிக்கமுடியாத
கரியதொரு மச்சத்தைப் போல.
*
கலாசுரன்.






No comments:

Post a Comment