Wednesday, November 3, 2010

மிச்சப்பட்ட வார்த்தைகளின் மரணம்

எப்போதும் 
மிச்சப்படுவதுண்டு 
மனதிற்குப் பிடிக்காதவர்களுக்காக 
ஒதுக்கப்பட்ட சில வார்த்தைகள் 


அவைகளை 
தனக்குத் தானே 
உச்சரிக்கும் 
நிமிடங்களின் கடினத்தன்மை 
புன்னகைகளை மீதமின்றி 
உடைத்தெறிகிறது 


அதன் மேலிருக்கும் 
வானில் 
இரண்டாகப் பிளந்து கிடக்கும் 
நிலவொன்றின் நெற்றியில் 
மேகத்து திருநீர் பூசி 


கடந்து செல்லும் 
தென்றலின் வலி 
வளைந்த கடலலைகளில் 
மரணத்தை வருடி 
சிதறுகையில் 


எவரிடமும் 
தெரிவிக்காமல் 
நீண்டுகொண்டே செல்கிறது 
அன்றைய இருளின் நிழல் 


அங்கு 
மனதிற்குப் பிடிக்காதவர்களுக்கான 
அந்த வார்த்தைகளின் 
அருகாமையில் 
அந்தப் பொழுதிற்கான மரணம் 

புன்னகை வீசியபடி 
நின்றுகொண்டிருக்க 


அதை சற்றும் கவனிக்காமல் 
மையின் ஈரமற்ற பேனாவோன்று 
மௌனித்த வெற்றிடத்தில்
கவிதைகள் 
கிறுக்கிக்கொண்டிருந்தது   ....



கலாசுரன். 


நன்றி கீற்று ..

No comments:

Post a Comment